Dinsdag 5 februari 2013

Ik werd wakker met een bons op de deur. Welke idioot gaat er kloppen als er een bordje ‘niet storen’ op de deur hangt? Ach goed, even checken dan toch maar. Staan Rochelle en Joshua met een taart voor onze deur en beginnen te zingen voor me. Zo ontzettend lief van ze en ik had geen idee hoe ik moest reageren met m’n nog slaperige hoofd. We aten met z’n vieren de taart deels op en zouden elkaar later die ochtend zien zodat we de dag met z’n vieren konden doorbrengen. In m’n badjas (hèhè) liep ik naar het restaurant zodat ik heerlijk kon genieten van een ontbijtje.

Rochelle en Joshua huurden fietsen bij hun hotel, zo deden Lars en ik dat bij ons hotel. We besloten naar het strand te fietsen om daar lekker de middag te kunnen nietsen. Prima, kon ik mee leven op m’n verjaardag.

Lekker in de golven springen, beetje wandelen over het strand en Rochelle d’r bril hopeloos proberen te zoeken in de branding. Eén van de golven had haar bril doen afslaan en na een halfuur durende zoekactie hadden we haar bril nog niet gevonden. Met moeite kon ze nog zien en aan het einde van de middag fietsten we maar terug naar de stad zodat ze met haar reserve bril de wereld weer kon zien.

We spraken met z’n vieren af om uit eten te gaan dus dat deden we. Met een Vietnamese fles wijn erbij gingen we een leuke avond tegemoet. Voor het eten besloten Rochelle en ik nog een wens te doen door een lantaarnkaarsding in de rivier uit te laten. De oude Vietnamese vrouwtjes probeerden heel hopeloos en opgedrongen hun lantaarntjes te verkopen dus hielpen we ze maar uit de brand met 10.000 Dong per lantaarn. Schijnbaar is dit traditioneel een wens doen. Hopen maar dat die uitkomt dan 🙂

Na het eten zijn we naar de Why Not bar gegaan. Precies, waarom ook niet he? Het mooie van de bar is dat ze gratis drank serveren. Gratis? Ja daar moesten we dus zijn. Waarom gratis? Ja, waarom ook niet? Nee geintje, het is waarschijnlijk gratis als lokkertje voor de mensen om naar hun bar te komen aangezien het een goede vijftien minuten lopen is vanaf het centrum. Onderweg ontmoette we een stuk of acht Ozzies die ook op weg waren naar de bar. Helemaal prima en we hadden met z’n allen een supergezellige avond.

Woensdag 6 februari 2013

Vanavond laat zouden we weer de nachttrein in moeten. Rochelle en Joshua zouden die avond naar Ho Chi Minh City vliegen. We besloten onze laatste dag weer met z’n vieren door te brengen, wederom op onze fietsen.

In Hoi An kan je de world heritage sites bezoeken. De halve stad staat namelijk op de werelderfgoed lijst. Met een kaartje mag je naar vijf verschillende sites. We fietsten rond en bezochten een aantal tempels, een oud typisch huis dat al zeven generaties in dezelfde familie zit en een art gallery.

Niet heel erg bijzonder allemaal maar het was meer een zo iets van: been there done that situatie. We moesten aan het eind van de middag de taxi nemen terug naar Da Nang zodat we de trein konden opstappen richting Nha Trang. Samen met Rochelle en Joshua deelden we een taxi en kon ons tweede nachttrein avontuur beginnen. Hoppa, tien uur lang in de trein naar dé badplaats van Vietnam; Nha Trang 🙂

Zaterdag 2 februari 2013

We werden op tijd opgehaald om vijf uur lang opgevouwen in een busje naar de boot gebracht te worden. Met een groep van ongeveer tien personen gingen we de boot op, checkten in en kregen tien minuten om onszelf klaar te maken voordat er lunch geserveerd werd. Lars en ik schoven aan tafel bij vier Australiërs. Het klikte al vrij snel goed met twee van de vier. Joshua en Rochelle zijn twee vrienden uit Melbourne samen reizende door Azië die net als ons naar het zuiden van Vietnam zouden afreizen.

Na de lunch vaarden we langzaam Halong Bay binnen. Hier rijzen zo een tweeduizend limestone rotsen op uit zee. De eerste stop deze middag was een uurtje vrij kajakken door de baai bij een drijvend dorpje. Ja een drijvend dorpje bestaande uit een aantal vlotten met huizen erop is best grappig om te zien.

Na onze kajakskills sterk verbeterd te hebben keerden we terug naar het drijvende dorpje en klommen we onze boot weer op. De volgende geplande activiteit was een bezoek aan de grot waar de Vietnamezen met lichten heel creatief en fantasierijk allerlei beelden creëren. Van een zoenend stelletje tot aapjes en olifanten vind je het hier in deze grot.

Helaas hadden we niet genoeg tijd om met onze lieve gids nog naar het uitzichtpunt te gaan dus keerden we met onze kleine sloep terug naar onze grote boot waar we de nacht zouden doorbrengen. We kregen avondeten geserveerd, hadden de avond tijd op de boot om te praten met onze bootpartners en hadden een mooi uitzicht op de geweldige sterrenhemel.

We kwamen uiteindelijk met onze gesprekken uit op het oplichtende plankton dat ik in Langkawi gezien had. Dolenthousiast deelde ik mijn ervaring en zei dat we het hier moesten proberen. Vrij snel vond ik een ijzeren staaf op het dek en hing ik over de rand om het water te prikken met de stok. En ja hoor, het was hier ook! Het fenomeen heet bioluminiscent plankton. Na het gezien te hebben besloot eigenlijk iedereen naar bed te gaan op Joshua, Rochelle, Lars en mij na. Wij waren pas na anderhalf uur rond de boot gespeeld te hebben met stokken, emmers, onze handen en kwijldruppels (ranzig maar wel leuk als het water oplicht als je lekkere roggel het wateroppervlak aanraakt) klaar met de pret. Vanaf nu waren we Bioluminiscent Buddies.

Zondag 3 februari 2013

Na de nacht geslapen te hebben op de boot vaarden we door Halong Bay op deze zonnige ochtend terug naar de haven.

Rond het middaguur waren we weer uitgechekt van de boot en werden we weer een busje ingezet terug naar Hanoi. Weer vijf uur lang lekker knus met z’n allen in de minibus voordat we weer terug waren in Hanoi. Lars en ik hadden twee dagen eerder al onze treintickets geboekt naar Da Nang dus besloten de paar uur wachtend door te brengen in een koffietent. M’n geld ging er vrij snel doorheen dus besloot ik toch nog maar even te gaan pinnen voordat we de trein zouden instappen. Het is vrij lastig op met een Maestro pas te pinnen in Vietnam (had ik op het vliegveld in Hanoi al ondervonden) dus ik struinde een stuk of vijf banken in de omgeving af waar je meer dan 2.000.000 Vietnamese Dong (nog geen honderd euro) in één keer kon opnemen. Wow, wat klinkt dat toch lekker zeg. Ja in Vietnam is het niet moeilijk om miljonair te zijn 🙂

Bij de zoveelste bank stopte ik m’n pas in de automaat maar werd al moeite ingeslikt om hem te kunnen lezen. Yup, deze pinautomaat kon geen Maestro lezen en daarbij kwam m’n pas met ongeveer een millimeter de automaat uit. Ja probeer hem dan maar eens eruit te halen. Met m’n creditcard probeerde ik beweging te krijgen in m’n vastzittende pinpas. Best knap hoe ik uiteindelijk m’n pinpas kon bewegen terwijl die nog in de automaat zat. En ja, shit, toen gebeurde hetgeen wat je niet hoopt; pinpas ingeslikt door een Vietnamese ATM. Redelijk gespannen liep ik terug naar Lars in het café en nam ik contact op met m’n ouders in Nederland. Meteen de pas blokkeren en een nieuwe pas laten opsturen naar Bangkok omdat het een centraal punt is waar ik zeker nog zou komen omdat m’n vlucht vanaf daar naar Nieuw Zeeland vertrekt.

We liepen met onze backpacks naar het treinstation en namen plaats in onze soft seats. Bedden wilde we niet aan beginnen en dachten de nacht wel door te kunnen brengen op stoelen. De trein was vrij leeg dus dat was gunstig. Toen we vertrokken vanuit Hanoi was de conducteur heen en weer aan het rennen en zagen we steeds weer mensen met al hun bezittingen voorbij komen. Uiteindelijk werden wij ook aangesproken of we een upgrade wilde naar soft sleepers. We hadden daadwerkelijk geen idee hoe laat we zouden aankomen in Da Nang aangezien de borden op het treinstation allemaal verschillende tijden aangaven. Helaas kon de conducteur geen Engels maar een aardige Vietnamees achter ons vertaalde het gesprek. We zouden om vijf uur aankomen. Wacht even, het is nu elf uur in de avond en we zouden over zes uur al aankomen. Dat was niet mogelijk want we moesten half Vietnam doorreizen. Yup, het was vijf uur in de middag. We keken elkaar aan en ja we moesten en zouden een upgrade naar een bed krijgen.

Natuurlijk probeerde de conducteur ons af te zetten door 400.000 dong te vragen maar de vertalende Vietnamees zei dat 200.000 echt meer dan genoeg was. Zodoende konden we voor deze mooie prijs (ongeveer 8 euro bovenop de al betaalde prijs voor de stoelen) achttien uur lang onze lichamen rusten op redelijk zachte matrassen.

Maandag 4 februari 2013

De treinreis was lang maar op sommige momenten ontzettend mooi. We stopten zo nu en dan, kregen ontbijt (de prijs konden we gewoon met de conducteur overleggen, zo werkt dat hier) en doodden onze tijd met muziek luisteren, de trein op en neer lopen en niks doen.

Om zes uur ’s avonds kwamen dan eindelijk aan in Da Nang. We sprongen een taxi in en reden door naar Hoi An waar we twee nachten zouden verblijven. We hadden van te voren via Agoda al geboekt. Redelijk laat en uitgeput kwamen we aan en werden we een kamer ingezet waar je als backpacker van denkt: klopt dit wel? Er stonden drie grote bedden klaar, een badkamer met enorme stortdouche, een balkon, een tv en badjassen!! Ja badjassen, hoe relaxed 🙂

Uiteindelijk kregen we te horen dat ze ons in een verkeerde kamer hadden geplaatst maar dat het ok was (at no extra charge) voor deze nacht en de tweede nacht zouden ze ons misschien moeten verplaatsen. Lars en ik gingen uiteten, liepen nog wat rond en lieten bij één van de tientallen kleermakers op maat gemaakte Birkenstocks aanmeten. Dit schattige stadje staat bekend om z’n tailors die eigenlijk alles kunnen maken voor je. Uiteenlopend van driedelige kostuums tot jurken tot schoenen helemaal naar jouw eigen smaak en alles ertussen. Later liepen we random tegen Rochelle en Joshua aan. Ze waren namelijk na de boot in Hanoi op de bus gestapt naar Hoi An dus we wisten al van elkaar dat we ene wederzien zouden hebben in Hoi An.

Om middernacht besloten we mijn 21ste verjaardag in te luiden door een verjaardagsduik te nemen in het zwembad van het hotel. De bewaker vond het allemaal prima gelukkig. In onze badjassen (wat klinkt het toch luxe om dat te kunnen zeggen en dan te bedenken dat we maar 8 euro p.p.p.n. betalen inclusief ontbijt) liepen we terug en vielen we in onze zachte bedden als een blok in slaap.

Dinsdag 29 januari 2013

Daar word je dan wakker op het vliegveld van Macau tussen een muur, het toilet en een plant. Gelukkig is Macau een rustig vliegveld dus heb ik toch een goede vier uur kunnen slapen. Ik pakte mijn spullen, checkte in en stapte aan boord van het vliegtuig van Thai Airways Smile naar Bangkok Suvarnabhumi.

Compleet gebroken en met een gek gevoel landde ik weer in Thailand. Een goede anderhalve maand nadat ik voor het eerst aankwam hier. Ik wist wel hoe het werkte dus dat was fijn. Door de douane, bagage ophalen en met de airport raillink naar mijn voormalige Bangkok hostel 🙂

Lekker anti-social heb ik de middag zitten internetten, op zoek naar een plan voor de komende zes weken die ik nog in Azië zou hebben. Nog een beetje rondwandelen door Chinatown en in de avond naar Terminal 21 geweest. Ik nam de skytrain en zag tot mijn verbazing Beatrix voorbijkomen tussen alle Aziatische Hello Kitty commercials door, briljant. Het aftreden was toch blijkbaar wereldnieuws. T21 is een megamall in Bangkok waar elke verdieping een eigen land of stad uitstraalt. Van Parijs neem je de roltrap naar Londen en San Francisco tot aan de Caribbean in de kelder. Ik besloot naar de film te gaan om even een break te hebben. Life of Pi it was, geweldige film!

’s Avonds met de skytrain naar Sala Daeng, ook wel bekend als het entertainment gebied als het neerkomt op seks. En wow, in de skytrain gebeurde het hoor. Ik moest overstappen en een vrouw keek me heel awkward aan voor een enorm lange tijd. Ze bleef staren en op een gegeven moest ik toegeven en keek ik terug. Ze knipoogde. Oke, in de trein dan maar een plekje op een redelijke afstand van haar en haar vriend/man of wat het ook mocht zijn. Ze bleef me maar aankijken, greep naar haar telefoon en begon er mee te zwaaien. Ik maakte een gebaar terug dat ik geen telefoon had. Wow, gebeurde dit echt? Ze pakte haar agenda en begon te tellen. Yup, zij stond duidelijk op springen en zocht naar een leuke vader voor haar toekomstige mixed Aziatische baby.

Sala Daeng heeft een straat, genaamd Patpong waar een nachtmarkt is. Ik besloot er overheen te lopen om vervolgens terug te lopen naar mijn hostel. Einde van de dag.

Woensdag 30 januari 2013

Eindelijk had ik uitgevogeld wat ik moest gaan doen. Lars (de jongen die ik in Bangkok heb ontmoet tijdens de eerste dagen van mijn reis) bood aan om samen door Vietnam te reizen. In eerste instantie zag ik het moet zitten weer een ticket te kopen en een onlogische route af te gaan leggen. Vrij snel kwam ik er achter dat het visumtechnisch de beste optie zou zijn. Mijn visum voor Vietnam is maar een maand geldig en gaat op 1 februari in. Ticket boeken dus en Lars laten weten dat ik toch kom!

Die dag deed ik rustig aan. Beetje met de boot over de rivier naar Khao San om te kijken hoe het er daar uit ziet, chillen in het hostel en eigenlijk een beetje alleentijd hebben was het plan.

Die avond echter spraken een aantal Nederlanders mij aan. Toch maar even sociaal doen en zo ontmoette ik Koen. Ik wilde dolgraag naar een pingpongshow maar wilde liever samen de ervaring met iemand kunnen delen, kwam mooi uit dus 🙂 Met een kleine tegenstribbel kreeg ik hem zo ver om met mij mee te gaan. We pakten de skytrain naar Patpong en zochten onze weg naar een pingpongshow die betrouwbaar is. Je kan namelijk flink genaaid worden bij deze shows in de zin van geld moeten afstaan aan pimps. Oke oke, wat voor een show is dit dan? Pingpongshows zijn optredens van Aziatische dames die vele kunstjes kunnen verrichten met een lichaamsdeel die zij alleen bezitten. Goed verwoord denk ik zo. Waarom heet dit een pingpongshow? Juist, omdat je aan het einde van de show een pingpong batje krijgt en de pingpong balletjes die weggeschoten worden moet wegslaan (en neem dit van mij aan, je raakt ze allemaal alsof je leven er vanaf hangt).

Na de show besloten we toch ook maar even een badass avond te gaan beleven op Khao San Road. Biertjes mee in de taxi en op naar the place to be voor een leuke avond. Op Khao San word je vele malen aangevallen door opdringerige verkopers met allerlei souvenirs en gekke insecten. Een schorpioen en een sprinkhaan maar eens uitproberen dan? Ach ja waarom ook niet hè?

Donderdag 31 januari 2013

Compleet brak besloten Koen en ik samen de dag door te brengen. Even geen sightseeing en toeristisch gedoe maar een zwembaddag bij een hotel in de buurt. Geen probleem voor mij want die avond zou ik ook bijna geen slaap krijgen want ik moest naar het vliegveld.

Koen en ik hielden een chillsessie op het dak van ons hostel met een enorm mooie zonsondergang. Na de sessie op het dak van ons hostel in de hangmatten die er zijn zou ik op weg naar het vliegveld nog snel even een tussenstop maken in de stad om een vriendin van Lars te meeten. Eefje is de naam en ze was net als ik alleen in Bangkok dus waarom niet via iemand die we allebei kennen even een drankje doen 🙂

Ik sprak met haar af en het klikte ongelooflijk goed. We wisselden onze contactgegevens uit want waarschijnlijk konden we ergens in Cambodja elkaar weer zien en eventueel samen reizen! Rond middernacht pakte ik het openbaar vervoer richting de laatste MRT stop Mo Chit om daar de bus en de taxi naar het vliegveld te pakken. Dit keer het andere vliegveld van Bangkok (Don Muang) dan de vorige twee keren.

Vrijdag 1 februari 2013

Ik sliep een uurtje of twee op verlepte vliegveldstoelen, checkte in en vloog maar Hanoi. De vlucht was geweldig relaxed. Drie stoelen voor mij alleen en een uitzicht over de bergen van Laos met omringende wolken. Wow het was het geweldig vanuit de lucht.

Ik landde in Hanoi. Door de douane gaan was geen probleem en het visum was in orde, gelukkig. Dit vliegveld ligt ook verrekte ver van de stad dus ik zou op één of andere manier een bus of taxi daarheen moeten nemen. Bij de bagage band zag ik twee Nederlanders (pikte ze er zo uit). Even geen zin in moeilijk gedoe dus ik stapte op ze af en vroeg of ze een taxi wilde delen met mij. Zo ontmoette ik Jelle en Nienke, een stelletje uit het oosten van het land die vier maanden samen door Zuidoost Azië reizen 🙂

Ze hadden een pick-up van hun hostel en het was geen probleem dat ik mee ging. Ik wilde gewoon zo snel mogelijk naar de stad komen zodat Lars me in één dan Hanoi kon laten zien.

Na een uurtje in de auto werd ik afgezet bij het hostel waar Lars al een paar dagen bivakkeerde. Hanoi was niet de meest fijne ervaring voor hem dus was hij blij dat ik kon komen om samen door Vietnam te trekken.

Ik klopte op zijn deur en na zeven weken zagen we elkaar weer. We maakten onszelf klaar voor een dagje slenteren door de stad. Hanoi is insane. Compleet gestoord hoe het verkeer werkt hier en hoe je de straat moet oversteken (ogen dicht en gaan basically). De volgende ochtend zouden we worden opgehaald voor onze twee daagse trip naar Halong Bay. Een standaard toeristische uitstap die je gedaan moet hebben.

We liepen door de stad, bezochten een aantal toeristische hotspots, doodden tijd in cafés met koffie en besloten in de avond naar de film te gaan. Morgen op naar Halong Bay. Zogezegd één van de mooiere plekken op onze aardbol! 🙂

Allereerst; vergeten te melden in mijn vorige verhaal. Ik had een fiets zoals gemeld. Farid is een geweldige couchsurf host geweest voor mij dus besloot ik na mijn ferry en busreis vanaf Langkawi mijn fiets bij hem achter te laten voor een nieuwe avonturier die hem in het couchsurf circuit zou houden.

Donderdag 24 januari 2013

Een dagje zelfvermaak. Fern moest gewoon haar eigen dingen doen dus pakte ik de dingdong (tram) richting het stadscentrum. Na anderhalf uur in de dingdong kwam ik eindelijk aan in het Central Business District van Hong Kong. Ik zocht de ferry op naar de overkant van de rivier en met mijn Octopus Card (een soort van OV chipkaart voor OV, attracties en McDonalds (random) betaalde ik de rit). Aangezien ik een kleine week in Hong Kong zou zijn was het goedkoper zo een kaart aan te schaffen. Die dag zou ik alle toeristische attracties doen maar ik werd plotseling niet lekker. Met moeite kon ik me die dag verplaatsen. Toch ging ik door en heb ik de Gold Fish Market en Bird Street (twee straten in HK waar je vissen uit zakjes en vogels uit kooitjes kan kopen) bezocht voordat ik Fern zou meeten voor de avond.

Ik kwam aan bij de afgesproken MRT station en stortte compleet in. Buiten tijdens het spitsuur lag ik een uur lang te creperen en werd ik aangekeken alsof ik een zwerver was. Logisch natuurlijk, behalve het feit dat ik een iPad in m’n handen had, probeerde het internet op te komen en er redelijk gefatsoeneerd uitzag. Een uur dus na onze afgesproken tijd met moeite opgestaan en iemands telefoon geleend (met heel veel tegenstribbel). Ik belde Fern en barstte in tranen uit. Ze zei dat ik terug moest komen naar het MRT station bij haar om de hoek dus dat deed ik. Ze wachtte me op en ik barstte again in tranen uit. Ze bracht me naar huis en stopte me in bed. Na twee uur geslapen te hebben maakte ze me wakker en had ik een overheerlijke soep als opkikker. We zouden wel zien hoe het de volgende dag zou gaan want Fern zou vrijnemen zodat we samen naar Disney Land Hong Kong zouden kunnen.

Vrijdag 25 januari 2013

Ik werd als een pasgeboren kindje wakker en besloot er gewoon voor te gaan. Op naar Disney Land. Oh man, hoe excited ik was om naar Disney te gaan. We pakten de MRT, twee keer overstappen en de laatste trein was een geweldige Disneytrein. Wow, check de foto maar even hieronder.

We brachten de hele dag door in Disneyland. Wat een geweldige tijd had ik met Fern. Ze is zo enthousiast over Disney en het is één van mijn grote childhood memories dus vond ik het ook helemaal top. Met Goofy op de foto, in stomme wagentjes rijden omdat het kan en natuurlijk de Space Mountain en ‘It’s a small world after all’ doen! In Disney Land Hong Kong hebben ze zelfs een ontmoeting met Stitch van Lilo & Stitch. Fern zei dat we dat echt moesten doen en ze had gelijk. We zaten vooraan en elke keer is de show anders. Een persoontje ergens achter de schermen speelt Stitch terwijl wij hem zien als de echte Stitch op een groot LCD scherm. Door middel van camera’s kan hij zien wie er in de zaal zitten. Blijkbaar was ik een interessant object dus werd mij de microfoon overhandigt door één van de medewerkers. Stitch begon een gesprek met mij en vertelde mij te herkennen. Ik speelde het spelletje mee en begon een random verhaal dat ik hem waarschijnlijk eerder had gezien. Uiteindelijk schreeuwde Stitch uit dat hij mij herkende van de gevangenis wat ik stellig ontkende. Maar natuurlijk, technologie he, popte er een foto op het scherm van mijn mugshot (gevangenisfoto). Blijkbaar was er tijdens de show een foto van mij gemaakt toen ik net een ernstig gezicht trok. Best grappig en de rest van de show werden alle slechte dingen op mij af geschoven omdat ik de crimineel was.

Die avond keken we naar het vuurwerk bij het Disney kasteel, namen de trein en metro terug naar Fern’s appartement en aten we nog als late night snack Lotusbloemen wortels. Het klinkt heel ranzig maar het was echt enorm lekker! Zeker aangezien ik me de vorige dag ontzettend klote voelde was het fijn weer iets lekkers te kunnen eten.

Zaterdag 26 januari 2013

Vandaag stond de meest toeristische attractie van Hong Kong op het programma; Victoria Peak. Met de dingdong en tram klom ik naar een paar honderd meter boven zeeniveau met een uitzicht over de skyline van Hong Kong. Het was niet de beste dag voor een mooi uitzicht maar alsnog was het briljant.

Een rondje van een uur lopend om de peak als excercise op zaterdagmorgen. Daarna nam ik de bus terug naar het stadscentrum om de ferry te nemen naar de overkant. Er schijnen hele coole Japanese Gardens te zijn bij MRT Diamond Hill. Zodoende pakte ik de ondergrondse trein en ging dat even bekijken. Midden in de stad met wolkenkrabbers op de achtergrond een mooi aangelegd park. Zeker de moeite waard.

Ik sprak in Mongkok af met Fern om typische hotpot te eten. We bestelden tientallen kleine gerechten die je dan zelf kan opwarmen in de hotpot. Alles van een normaal stukje vlees tot vissenhuid ging de hotpot in! Yammie (niet alles even yammie maar wel de moeite waard om te proberen) 🙂

Zondag 27 januari 2012

Fern’s enige vrije dag dus we namen het er van. Lekker uitslapen, zorgen dat de kleding van de wasserij weer terug zou komen (we waren het bonnetje namelijk kwijtgeraakt) en in de middag met een vriendin van Fern afspreken en keihard bij de ferries chillen. Dat deden we dus ook. Samen met Ann-Sophie (een Frans meisje wonend in HK) hadden we allemaal lekkere dingetje gekocht en op zitten peuzelen met uitzicht op de rivier.

Die avond heb ik de must have vuurwerk show van Hong Kong mogen aanschouwen. Symphony og Lights is de naam. Een vijftien minuten durende lichtshow met als hoofdrolspelers de wolkenkrabbers van de stad. Gaaf om te zien maar na vijf minuten begint het te irriteren. De muziek is echt dramatisch slecht en een kwartierlang hetzelfde. Ach, je moet het toch gezien hebben als toerist.

Later die avond aten we met z’n drietjes wat en besloten als afsluiter van het weekend een goede fles wijn op te drinken in één van Hong Kong’s deluxe skybars met uitzicht over de stad. Ondanks dat het net de Noordpool leek boven op het dak van het gebouw was het een enorm fijne avond 🙂

Maandag 28 januari 2012

Opstaan, inpakken en wegwezen. Vandaag zou ik met de ferry naar Macau vertrekken. Macau is net als Hong Kong een speciaal district onder de dictatuur die China heet. In principe hebben deze twee ‘landen’ dus een vrije wil en een eigen regering. Vliegen vanaf Macau was namelijk goedkoper en ach waarom ook niet even het ‘Las Vegas’ van Azië bezoeken als je er toch in de buurt bent.

Ik nam afscheid van Fern, pakte de dingdong naar het stadscentrum want voor vertrek uit deze geweldige stad wilde ik nog even de Mid Level Escalators bezoeken. Aangezien HK een redelijk heuvelige stad is hebben ze een tiental roltrappen gebouwd voor de luie mensen onder ons. In de ochtend gaan de roltrappen omhoog, richting de kantoren en in de middag draaien ze om zodat alle luie business people de roltrap weer terug naar beneden kunnen nemen. Aangezien ik rond het middaguur de ferry wilde nemen moest ik met een volle twintig kilo backpack achterop m’n rug de trappen en straten naar beneden lopen, helaas! 🙁

Na een uur aan boord van de ferry kwam ik aan in het gokparadijs van Azië; Macau! Onder invloed van de Portugezen vind je hier ook een klein beetje historie maar ach het is een paradijs voor gokkers en alcoholverslaafden. Mijn vlucht zou de volgende ochtend zeer vroeg vertrekken terug richting Bangkok. Wat te doen?

Ik dumpte mijn rugzak bij the Sands, een enorm casinocomplex. Ik wilde graag naar binnen maar helaas werd naar mijn identiteit gevraagd. Beetje jammer dat ik op een week na éénentwintig was. Geen entree voor meneer Daniël dus. Naja, dan maar rondlopen door de stad en de casino met lichtshows van de buitenkant bewonderen. Het mooie aan Macau is wel dat er gratis bussen rijden tussen het alle casino’s en de twee ferry terminals. Na een stukje rondgelopen te hebben in het oude stadscentrum en de avond gevallen was nam ik de bus naar een ander gebied met enorme casinocomplexen. The Venetian was wel de grootste en meest bekende. De bus stopte voor het gebouw (of moet ik zeggen indoor stad?) en ik dumpte mijn backpack weer bij de cloak room net als bij The Sands. Ik liep rond, nam een paar roltrappen en belandde in hartje Venetië. Wat bizar was dat. Met gondels, alles indoor, met kunstlampen en beschilderde luchten leek het net alsof je op een nazomeravond door Venetië banjerde. Het casino was verboden terrein maar dit was een redelijk awesome alternatief.

Ik vervolgde mijn weg naar de strip waar nog een aantal andere casino- en hotelcomplexen de hemel oplichten, at bij het Hardrock Café en moest toch echt snel bedenken of ik op het vliegveld ging overnachten of de nacht zou overslaan. Er draaien s’nachts namelijk films in the Galaxy (nog een ander futuristisch entertainmentcomplex) tegenover the Venetian. Toch besloot ik maar naar het vliegveld te gaan met de gratis bus. Ik creëerde een slaapplekje ergens op de betonnen vloer naast de toiletten en mijn paar uur kamperen op het vliegveld konden beginnen 🙂