Dinsdag 5 februari 2013

Ik werd wakker met een bons op de deur. Welke idioot gaat er kloppen als er een bordje ‘niet storen’ op de deur hangt? Ach goed, even checken dan toch maar. Staan Rochelle en Joshua met een taart voor onze deur en beginnen te zingen voor me. Zo ontzettend lief van ze en ik had geen idee hoe ik moest reageren met m’n nog slaperige hoofd. We aten met z’n vieren de taart deels op en zouden elkaar later die ochtend zien zodat we de dag met z’n vieren konden doorbrengen. In m’n badjas (hèhè) liep ik naar het restaurant zodat ik heerlijk kon genieten van een ontbijtje.

Rochelle en Joshua huurden fietsen bij hun hotel, zo deden Lars en ik dat bij ons hotel. We besloten naar het strand te fietsen om daar lekker de middag te kunnen nietsen. Prima, kon ik mee leven op m’n verjaardag.

Lekker in de golven springen, beetje wandelen over het strand en Rochelle d’r bril hopeloos proberen te zoeken in de branding. Eén van de golven had haar bril doen afslaan en na een halfuur durende zoekactie hadden we haar bril nog niet gevonden. Met moeite kon ze nog zien en aan het einde van de middag fietsten we maar terug naar de stad zodat ze met haar reserve bril de wereld weer kon zien.

We spraken met z’n vieren af om uit eten te gaan dus dat deden we. Met een Vietnamese fles wijn erbij gingen we een leuke avond tegemoet. Voor het eten besloten Rochelle en ik nog een wens te doen door een lantaarnkaarsding in de rivier uit te laten. De oude Vietnamese vrouwtjes probeerden heel hopeloos en opgedrongen hun lantaarntjes te verkopen dus hielpen we ze maar uit de brand met 10.000 Dong per lantaarn. Schijnbaar is dit traditioneel een wens doen. Hopen maar dat die uitkomt dan 🙂

Na het eten zijn we naar de Why Not bar gegaan. Precies, waarom ook niet he? Het mooie van de bar is dat ze gratis drank serveren. Gratis? Ja daar moesten we dus zijn. Waarom gratis? Ja, waarom ook niet? Nee geintje, het is waarschijnlijk gratis als lokkertje voor de mensen om naar hun bar te komen aangezien het een goede vijftien minuten lopen is vanaf het centrum. Onderweg ontmoette we een stuk of acht Ozzies die ook op weg waren naar de bar. Helemaal prima en we hadden met z’n allen een supergezellige avond.

Woensdag 6 februari 2013

Vanavond laat zouden we weer de nachttrein in moeten. Rochelle en Joshua zouden die avond naar Ho Chi Minh City vliegen. We besloten onze laatste dag weer met z’n vieren door te brengen, wederom op onze fietsen.

In Hoi An kan je de world heritage sites bezoeken. De halve stad staat namelijk op de werelderfgoed lijst. Met een kaartje mag je naar vijf verschillende sites. We fietsten rond en bezochten een aantal tempels, een oud typisch huis dat al zeven generaties in dezelfde familie zit en een art gallery.

Niet heel erg bijzonder allemaal maar het was meer een zo iets van: been there done that situatie. We moesten aan het eind van de middag de taxi nemen terug naar Da Nang zodat we de trein konden opstappen richting Nha Trang. Samen met Rochelle en Joshua deelden we een taxi en kon ons tweede nachttrein avontuur beginnen. Hoppa, tien uur lang in de trein naar dé badplaats van Vietnam; Nha Trang 🙂