Maandag 21 januari 2013

Helemaal verlept en met regen, JA REGEN, kom ik aan in Singapore. Ik had een couchsurf host die had afgezegd helaas. Gelukkig was er een andere jongen genaamd Maurice die een berichtje had gestuurd en waar ik kon couch surfen. Met mijn iPad liep ik door de stad op zoek naar internet. Gelukkig kon ik vrij snel contact krijgen met Maurice en moest hem om 17:00 uur ontmoeten bij één van de vele MRT (metro) stations. Mijn ‘oude’ host die had afgezegd had als tip meegegeven dat ik mijn tas bij een winkelcentrum kon dumpen mocht ik vroeg aankomen en de dag moeten doorbrengen. Die tip nam ik voor lief natuurlijk. Ik zat dus nog steeds op internet, ergens op straat met al mijn spullen tot ik ineens tot mijn grote verbazing Carolin voorbij zag wandelen. Ik schreeuwde haar naam en wow, wat een toeval! Ik heb Carolin ontmoet tijdens mijn dagtocht in de Cameron Highlands in Maleisie en we wisten dat we gelijktijdig in Singapore zouden zijn. We zouden tegen die tijd wat afspreken maar dat was dus niet meer nodig.

We liepen samen naar de metro om mijn tas te dumpen bij het winkelcentrum. Carolin zou net als ik de 23ste vertrekken dus moest nog twee nachten bivakkeren in Singapore. Haar hostel van de afgelopen nacht beviel slecht dus na mijn tas gedumpt te hebben moesten we haar tas even verkassen. Die middag zijn we door Singapore gelopen en hebben we onder andere een tempel bezocht (in fucking Singapore een tempel bezoeken die ergens tussen alle futuristische wolkenkrabbers opdoemd). Carolin besloot uiteindelijk terug te gaan naar haar hostel en zo kon ik nog even de namiddag deze grote maar toch heel kleine en compacte stad zelf ontdekken.

Ik liep langs de harbour richting Marina Bay Sands. Wow, wat een luxe en wat een gek gebouw is dat zeg. Het gebouw is een hotel met een enorm winkelcentrum in de kelder en een zwembad op het dak waar je op een aantal honderd meters boven de grond over de leuning kan hangen. Briljant toch?

Ik nam de metro richting het shopping walhalla van Singapore; Orchid. Op deze straat vind je zo een vijftig verschillende shopping malls en zieke hotels die ik mijzelf met mijn vijftig euro voor drie dagen niet kon veroorloven. Na een uur na de afgesproken tijd wachten kwam eindelijk Maurice op me af lopen. GELUKKIG, ik schrok al een beetje en was de hoop in dat uur kwijtgeraakt.

We namen de bus richting zijn wijk en aten typisch Singaporean food. Vraag me niet wat allemaal typisch voor welk land is want voor mij lijkt het toch allemaal rijst, noodles, kip, garnaal en chilisaus.

We kwamen aan in zijn huis die hij samen deelt met zijn oudere broer, schoonzus en zus (die in verwachting is). Druk huisje dus en daar kwam ik nog even bij. Zijn broer en zus kennen het concept couchsurfen niet dus voor die paar dagen was ik een goede vriend van Maurice die hij had leren kennen toen hij een tijd terug in Bangkok was. Helemaal prima voor mij, kan ik mee leven.

Nadat ik mijn spullen gedumpt had ben ik samen met Maurice zijn wijk gaan verkennen. En wow, wat ik toen heb meegemaakt was heel apart. Oke, dus je bent in Singapore. Het is een land/stad die bekend staat als de schoonste ter wereld, waar je tot een tijdje geleden geen kauwgom mocht kauwen en niet alleen op straat mag roken (alleen in groepen op speciaal aangewezen locaties). Vervolgens loop je de straat op in de wijk waar Maurice woont en wachten de hoeren je op de hoek van de straat op. Apart, oke maar het werd nog vreemder. In de wijk waar Maurice woont vind namelijk prostitutie plaats in zogenaamde ‘aquaria’. Sommige huizen in zijn straat hebben enorme huisnummers. Als een huis een huisnummer heeft dan is het een aquarium waar je lekker mag ‘vissen’. Zo gingen Mauric en ik dus ook even lekker vissen, oops. We liepen naar binnen en achter een glazen wand in een kamer (het aquarium) zitten een stuk of vijf tot tien Aziatische jonge dames met een nummer op hun borst geplakt.

Tot zover deze dag.

Dinsdag 22 januari 2013

Maurice had een aantal tips gegeven voor deze dag dus besloot ik zijn advies op te volgen. Mijn eerst stop was Sentosa, een enorm amusementseiland. Ja het is een heel eiland waar je Universal Studios en nog veel meer andere gekke entertainment dingen hebt. Bizar hoe ze even een eiland bouwen. Oh en overigens vind je hier ook het meest zuidelijke puntje van continentaal Azie. Daar moest ik natuurlijk even naar toe. Best grappig dat ze dat het meest zuidelijke puntje noemen als je bedenkt dat je op een FAKE eiland bent op een paar honderd meter van de kust van Singapore (dat ook een eiland is op een paar honderd meter afstand van Maleisie. Maar goed, ik ben er geweest.

Ik liep rond over Sentosa, nam de gratis shuttles en monorail die tussen de hotels en de entertainment gebieden pendelt en besloot na een paar uur terug te keren naar het stadscentrum. Sentosa is vreemd, google het maar. Kan verder niet zo goed uitleggen wat je er kan doen.

Teruggegaan naar Marina Bay Sands om de Gardens of the Bay te bezichtigen. Ja, alweer zo iets geks hier in Singapore. Het is een soort van Floriade met verschillende kassen, tuinen en drie Avatar bomen met een hangbrug er tussen. Volgen jullie het nog? Ga naar Singapore om het allemaal zelf te kunnen zien is het advies.

Ik liep terug via Marina Bay naar de haven om het rondje eromheen af te maken. Gek genoeg kwam ik Carolin weer tegen. Hoe is het mogelijk om iemand random tegen te komen zonder iets af te spreken in een stad met meer dan 4 miljoen mensen?

We besloten om samen die middag langs de rivier te lopen, een biertje te drinken en later samen met Maurice de hoogste rooftop bar ter wereld op te gaan. Op een goede 280 meter bevindt zich de bar 1 Altitude met een geweldig uitzicht over Singapore en omgeving. Helaas waren Carolin en ik op slippers en mag je de bar alleen in met casual schoenen. Maurice had twee paar bij zich want hij kwam vanaf zijn werk en was ook naar de sportschool geweest. Hij besloot dat wij degene waren die met z’n tweeën de bar op moesten terwijl hij z’n eigen ding zou doen. Ten slotte woont hij toch in Singapore aldus Maurice zelf. Met de lift schoten Carolin en ik in een halve minuut naar boven en werden met open armen ontvangen. Het drankje hadden we beneden bij de lift al besteld en werd boven vrijwel meteen geserveerd. We praatten samen, maakte wat foto’s en werden vreemd aangekeken. Logisch als je als backpacker in een fancy Skybar in Singapore rondloopt met random schoenen aan je voeten die totaal belachelijk staan. Ach, het was geweldig en Carolin en ik hadden plezier en na een uurtje nadat ik mijn Singapore Sling op had namen we de lift weer maar beneden.

We liepen nogmaals het rondje dat ik dezelfde middag had gemaakt. Rondom de haven met een tussenstop bij de Gardens by the Bay. Singapore by night is geweldig. Het was lekker rustig op straat. Het was fijn om toch wat tijd door te brengen met Maurice omdat ik het leuk vind om meer te weten te komen over de plek waar ik ben en de gastheer die mij ontvangt en waar ik verblijf. We liepen verder rondom de haven, maakte uiteraard wat foto’s en kwamen aan het einde van de rit aan bij een foodcourt waar we een late night maaltijd naar binnen werkten.

Daar nam ik afscheid van Carolin die terugliep naar haar hostel. Maurice en ik namen de taxi terug naar zijn huis. Maurice is ook weer zo een geweldige couchsurf host. Ik zou de volgende dag naar Hong Kong vliegen en daar is het voor Singapore begrippen koud dus gaf Maurice als afscheidscadeautje een sjaal 🙂

Woensdag 23 januari 2013

In de ochtend verliet ik samen met Maurice het huis, nam afscheid en moest ik een aantal uur doden in Singapore. Ik was nog niet echt bij de gekke walhalla shopping street geweest, genaamd Orchid Road, dus besloot ik daar heen te gaan. Ik dumpte mijn tas in het vijfsterren Mandarin Oriental hotel (gewoon naar binnengaan met je backpack en lief vragen of je spullen hier een paar uur in de bagagekamer mogen verblijven 🙂 Geen probleem was het ookal verbleef ik niet eens in het hotel. Briljant gefixt dus en zo kon ik lekker licht bepakt de shoppingmalls afstruinen. Abercrombie en Fitch luchtje opgedaan kn de A&F winkel (ja, hoe goedkoop wil je zijn) en ik kon lekker fris ruikend Orchid Road afstruinen.

Rond het middaguur nam ik de MRT naar het vliegveld om meer tijd te doden. Changi Singapore Airport is geweldig. Gratis massagestoelen, gratis computers, gratis bioscoop, spelcomupters, snoepjes en botanische tuinen waar je heerlijk tot rust kan komen. Niet voor niets is dit vliegveld uitgeroepen tot het beste vliegveld ter wereld.

Rond 17:00 uur boardde ik het vliegtuig naar Hong Kong waar ik drie uur later aankwam. Ik zou van couchsurfen bij Fern, een ontzettend lieve dame die mij een week onder haar hoede zou nemen. Ze had me een routebeschrijving gegeven hoe ik het beste met de bus vanaf het vliegveld naar haar huis kom komen. Na een goed uur in deze geweldige bus gezeten te hebben. De bus had namelijk wifi en was een soort van Engelse dubbeldekker waar je dus bovenin bij het raam kan zitten. Daar moest ik zitten en dat kon gelukkig ook want het was heel rustig laat op de avond. Geweldig om die enorme skyline ineens achter de heuvels vandaan zien op te doemen in de avond. Zo awesome was dat!

Ik kwam aan, ontmoette Fern en ze liet haar inieminie appartementje zien net buiten het stadscentrum van Hong Kong in Sai Wan Ho. We liepen een rondje langs de rivier en gingen terug naar haar appartement. Deze nieuwe host en stad zou ik ook zeker weer geweldig gaan vinden 🙂

Vrijdag 18 januari 2013

Wat een chill eiland is Langkawi. Rustig wakker worden, beetje kletsen met Mike en de twee Nederlandse meisjes (Jolien en Kelly die diehard gefeest hadden die nacht en vele uren na mij hun bed ingekropen waren). Ik besloot die dag het enorme eiland op mijn fiets te gaan verkennen. Langs het vliegveld, door dorpjes, over een mooie brug met een geweldig uitzicht over een droge vallei richting de main attractie van Langkawi; de kabelbaan. Na een kleine dertig kilometer fietsen kwam ik aan in het mega toeristische ‘dorpje’ met allerlei vertier. Van souvenir winkeltjes en olifant rijden tot de kabelbaan. Helaas stond er teveel wind en was de kabelbaan gesloten. Beetje balen wel maar ik zou de volgende dag nog een tweede kans krijgen.

In mijn bezwete kleding zette ik mijn fietstocht voort. Op naar de Seven Wells Waterval. Fiets parkeren, bijna aangevallen worden door apen op het parkeerterrein en hoppa alle ontelbare traptreden op naar boven. Halverwege kwam ik Nederlandse meisjes tegen maar in eerste instantie besloot ik maar even alleen door te gaan. Boven aangekomen kon ik dan heerlijk in het ijskoude water een verfrissende duik nemen met (wow dit wordt zo langzamerhand heel normaal) een spectaculair uitzicht. Uitzichten hier en daar en elke keer weer zo anders maar toch elke keer weer verrassend. De wells bovenaan aan de waterval zijn zo afgesleten dat er een natuurlijke glijbaan is ontstaan. Niemand durfde het aan maar het zag er prima en veilig uit dus besloot ik als echte waaghals van de glijbaan te gaan. Eén van de Nederlandse meisjes vroeg of het eng was en dat was het begin van een aantal goede gesprekken. Na afgedroogd te zijn liep ik samen met de twee meiden terug naar beneden om de echte waterval te zien. De wells (bronnen) liggen namelijk aan de bovenkant ban de waterval. We maakten wat foto’s, liepen terug naar het parkeerterrein want na mijn verhaal wilde ze die mountainbike wel eens zien. Weer bijna aangevallen door apen, heel normaal op Langkawi, en ik nam afscheid van de meiden.

Over heuvels en dorpjes fietste ik Langkawi rond, of naja half rond want het is echt groot. Een paar mooie stranden en chille fotosessies verder begon de zon langzaam weg te zakken. Tijd dus om terug te keren naar mijn hostel.

Zaterdag 19 januari 2013

Tweede en laatste poging om de kabelbaan op te gaan naar de top van een berg op Langkawi. Na een ontbijtje snel de fiets opgesprongen en weer dertig kilometer gefietst. Langs het vliegveld, over bruggen, bergweggetjes, langs agressieve aapjes kwam ik eindelijk aan bij de kabelbaan. YES, open deze keer. Ik kocht een kaartje en na een goed half uur in de rij te hebben gestaan ging ik dan eindelijk naar boven. Wat een geweldig uitzicht krijg je tijdens deze rit naar boven. Halverwege is een station en kan je uitstappen dus dat deed ik. Snel wat foto’s maken en op naar de top. Met uitzicht op Thailand was het helemaal geweldig om twee uur door te brengen boven op de berg.

Soms werd ik als een bekendheid behandeld en wilde verschillende Aziatische jongens en meisjes met mij op de foto. Langkawi is redelijk toeristisch maar een jonge gast van 21 jaar die in z’n eentje rondwandeld is schijnbaar best interessant. Zodoende werd er een keer of vier gevraagd of ik op de foto wilde. Ach, waarom niet? Lekker goed voor m’n ego zullen we maar zeggen.

Weer de kabelbaan naar beneden genomen en m’n fiets weer van het slot gehaald. Volgende bestemming was een strandje aan de noordkant van het eiland met wederom uitzicht op Thailand. Beetje weggedut, beetje gezwommen en bijkomen van het fietsen. Best grappig om te zien hoe de locals reageren op iemand die fietsend Langkawi verkent. Met enorme buigingen en handgebaren werd ik soms langs de weg ontvangen 🙂

Ik fietste via een andere route dan de dag ervoor terug naar Chenang Beach waar ik de zonsondergang moest zien (samen met honderden andere mensen). Terug bij mijn guesthouse waren Mike, Jolien en Kelly daar ook. We besloten met z’n drietjes wat te gaan eten en biertjes te drinken op het strand. Na een tijdje besloten we naar de club van Langkawi te gaan waar een mix van locals en backpackers de dansvloeren beheren.

Die nacht moest en zou ik voor het eerst ‘glowing plankton’ zien. Ik had al meerdere verhalen gehoord over het oplichten van de zee als je erin gaat en het water heen en weer wiebelt. Zodoende na clubbing ging ik naar het strand om het uit te testen. YES, het werkte en wow wat geweldig was het. Dat moest ik tijdens m’n trip vaker gaan zien.

Zondag 20 januari 2013

Wakker wordende na een heerlijke avond moest ik afscheid nemen van Mike, Jolien en Kelly. Ik pakte mijn tas, gooide deze achterop m’n mountainbike en fietste terug richting de pier, zo een vijfentwintig kilometer verderop. Ik had mijn reis terug naar Kuala Lumpur al helemaal uitgestippeld. Met de fiets naar de pier, de boot in de middag, de bus om 16:00 uur naar Kuala Lumpur en de volgende ochtend met de bus op naar Singapore. Gelukkig was daar Farid nog. Hij had via internet alvast mijn ticket vanaf Kuala Lumpur naar Singapore geboekt en zou heb dus weer zien na een goede anderhalve week 🙂

Na een busrit van weet ik veel hoe lang kwam ik midden in de nacht aan in Kuala Lumpur. Later dan gedacht. Met moeite Farid kunnen contacten en om 4:30 in de ochtend zaten we als vanouds met zn tweetjes ergens op straat bij een restaurant te eten. We gooiden mijn fiets in zijn auto en reden naar zijn huisje. Slapen kwam er niet echt meer van, een powernap van een uur was het meer, voordat ik om 8 uur alweer in de bus zat op naar Singapore! Farid had een luxe maar goedkope busmaatschappij voor me uitgekozen. Altijd fijn als je tijdens een busreis (van 6 uur voor €12,50) een eigen schermpje hebt, een kleedje en service aan boord 🙂 Wat een backpacker ben ik toch ook weer…

Halverwege vloog er nog even een wiel van een vrachtwagen af die vervolgens met zestig kilometer per uur over de weg langs onze bus slingerde, maar ach dat moet gewoon kunnen toch? De opstopping duurde niet al te lang en aan het begin van de middag reden we Singapore binnen. Dit was de eerste keer dat ik over land een grens zou passeren maar een groot verschil is er niet dan met vliegen. Na al het noodzakelijke paspoort en douane gedoe reden we door en kwam ik aan in de Futuristische stad Singapore!

Dinsdag 15 januari 2013

Na mijn eerste nacht echt op de bank gesurft te hebben zouden Ales en Annelieke vandaag vertrekken richting Langkawi, een eiland behorend bij Maleisie. Met baggage sprongen we de auto in en reden we richting de stad waar we heerlijke Dim Sum hebben gegeten. Voor de mensen die niet weten wat dat is; kleine hapjes zoals we dat nu steeds vaker in Nederland ook zien bij die sushitenten en de Chinese restauranten. Heel chill dus dat je allemaal kleinere verschillende gerechtjes kan proberen.

Darean moest eerst even langs zijn werk voordat we de meiden bij de haven zouden afzetten. Vervolgens snel weer terug naar zijn werk waar vandaan ik de ochtend voor mezelf zou hebben. Ik besloot om de bus te nemen naar de grote wolkenkrabber die boven alles uitsteekt in Georgetown. Op de 60ste verdieping heb je een prachtig uitzicht over de stad, de 11 kilometer lange brug, het eiland en het vasteland. Later die middag ben ik teruggegaan naar Darean’s werk en heeft hij mij naar zijn appartement gebracht. Vanaf daar heb ik een fietstocht gemaakt richting de Botanische tuinen. Even een beetje relaxen die middag kon geen kwaad na die enorme fietstocht van de dag ervoor. Om contact te houden kreeg ik zijn iPad mee met 4G (Jaja, Maleisie loopt voor op ons). Na een paar uurtjes relaxen ben ik teruggefietst richting het huis van Darean’s ouders. En wow, wat voor een huis! Darean was nog niet thuis maar de fulltime huishoudster deed met liefde het hek voor mij open en begon meteen met het maken van noodlesoup. Niet veel later kwam Darean thuis. Die avond zouden we gaan tennissen. In maanden had ik al geen bal meer geslagen dus dat was even wennen. Uiteraard dik ingemaakt maar het was wel even fijn actief te kunnen zijn.

Woensdag 16 januari 2013

Samen met Darean reed ik naar zijn werk. Vanaf hier kon ik de gratis bus nemen naar de main hub (Komtar) om een andere bus te nemen naar Penang Hill. Na een klein uurtje door de stad te zijn gereden kwam ik aan bij station waar ik het tandwiel treintje de berg op kon nemen. Op een hoogte van 800 meter boven zeeniveau heb je een prachtig uitzicht over Georgetown, ondanks dat de smoggige (is dat een woord?) het zicht wazig maakt.

Na een chill sessie op de berg waar de aapjes bij het uitzichtpunt me bijna aanvielen, nam ik de trein weer terug naar beneden.

Darean’s moeder had gezegd dat ik Penang niet mocht verlaten zonder de grootste tempel van Maleisië gezien te hebben. Kek Lok Si Temple is de naam. En ja, zeker dat ze gelijk had. Veel mensen worden na drie tempels zogenaamd ‘tempelmoe’ maar bij mij is dat anders. Tempels zijn rustgevend en ik had al bijna twee weken geen tempel meer gezien. Logisch, ik was natuurlijk in Maleisië, een voornamelijk Islamitisch land waar tempels ‘schaars’ zijn vergeleken met het Boeddhistische Thailand.

De tempel was mooi, indrukwekkend en gaf een schitterend uitzicht over de stad, alleen dan vanaf een iets lagere hoogte dan de Penang Hill. Ik ontmoette twee Nederlanders die elk jaar terugkeren naar Maleisië voor vakantie. Ik sprak met ze over Maleisië en over mijn reis. Een aantal foto’s en bezichtigen verder liep ik rustig terug naar de bus. Even op gratis wifi (want dat is er bij de bushalte) op m’n iPad kijken of Darean al klaar is met werken en waar ik hem moest ontmoeten. Tas gaat open, alle rotzooi opzij duwen om dat minietje te vinden. Mmm, gek, geen mini. Plots raakte ik in paniek en wist al waar ik hem ‘even’ had neergelegd. Ik rende met m’n tas nog half open terug naar de tempel door een steegje met alle commerciële rotzooi en met tientallen traptreden die door m’n paniek niet zo zwaar aanvoelde vergeleken met een paar uur daarvoor. Compleet bezweet kwam ik aan op de plek in de tempel en gelukkig lag mijn iPad mini daar nog, ondanks dat er allemaal mensen langsliepen. Wat een mazzel, wat een geluk.

Slenterend liep ik terug naar de bushalte waar nog steeds dezelfde mensen aan het wachten waren op de bus. Twee Amerikaanse vrouwen vroegen zich sterk af wat ik zojuist had uitgevreten. Met een overdreven Amerikaans OMG lieten ze weten dat ze schrokken van mijn mini avontuur. De bus kwam maar niet, na meer dan een uur gewacht te hebben. Gelukkig kon ik Darean bereiken en besloot hij mij maar op te komen halen bij de tempel. Net voor hij er was begon een lokale vrouw opeens tegen mij te praten. Wat een rare ervaring was dat. Ze begon te vertellen over ons koningshuis en over prins Friso. We hoeven ons geen zorgen te maken want volgens haar spirituele gedachten komt hij weer bij maar zal niet de oude zijn. Ze brabbelde over de natuur, de bliksem en de elementen en de verbinding tussen dit allemaal. Met moeite kon ik het gesprek volgen maar gelukkig was Darean daar en kon ik de auto instappen. Een bijzonder persoon was ik volgens haar en daarom vouwde ze als afscheidscadeautje een briefje van 1 Ringgit om tot een geluksorigami dingetje (ofzoiets?).

We reden terug richting het stadscentrum om een vriendin van een vriendin van Darean op te halen. Een Maltese vrouw die met ons en Darean’s tennisgenoten mee uit eten zou gaan. De drank vloeide rijkelijk, we hadden een tafel vol met eten voor de halve Maleisische bevolking en de gesprekken liepen uiteen van tennis tot reizen. Darean wilde laat op de avond nog een marktje in Batu Feringgi laten zien aan Sabrina (Maltese vrouw) en mij voor ik heerlijk op mijn Japanse matje in slaap kon vallen.

Donderdag 17 januari 2013

De Nederlandse meiden waren weg dus ik was de enige couchsurfer bij Darean. Hij heeft twee kamers waarvan eentje voor zijn surfers. Ik vouwde mijn Japanse matjes netjes op, veegde mijn rotzooi bij elkaar en was klaar om Penang na drie dagen te verlaten. Darean bood aan om mij en m’n fiets naar de pier te brengen waar ik de ferry naar het vasteland kon nemen.

Het is best lastig om met een fiets in Maleisië te reizen. Althans, alleen als je het doet op de Daniël manier en je fiets elke keer de bus mee in wilt nemen. Door tijdnood kon ik helaas mijn afstanden niet met de fiets afleggen dus zat er niets anders op de fiets als bagage mee te nemen. Weer aangekomen op het vasteland heb ik bij het busstation een ticket gekocht naar Kuala Perlis. Helaas ging de bus naar deze plaats in noord Maleisië maar zelden dus moest ik bijna drie uur wachten. Helaas! Het was ook nog maar de vraag of mijn fiets mee de bus in mocht. De medewerkers van de maatschappij vertelden dat het afhing van de chauffeur en de overige ruimte in het ruim onderin de bus. Gelukkig mocht mijn fiets toch mee na het betalen van een belachelijke prijs van 20 RM (5 euro).

Aangekomen in Kuala Perlis fietste ik vanaf het busstation naar de pier waar ik een kaartje kocht voor de ferry naar Langkawi.

De zon zakt langzaam aan de zee in, de boot komt bijna aan in een nieuw paradijsje. Langkawi is dit keer dus de bestemming. Aangezien mijn fiets mee op de boot was en het dorpje waar alles gebeurt zeg maar 25 kilometer van de pier ligt was de keuze snel gemaakt. In de avond, in het donker fietsen over een eiland waar je geen idee hebt hoe het er aan toe gaat, fijn. Helaas was mijn couchrequest niet geaccepteerd dit keer dus voor het eerst sinds twee weken maar weer eens in een hostel slapen. Ik plaatste mijn backpack onder het toeziend oog van een aantal taxichauffeurs achterop mijn fiets en hoppa met een kaart van het eiland kon ik de 25 avondkilometers beginnen. Langkawi is echt groot, en dat merkte ik toen ik het stadje uitfietste waar de pier zich bevindt. Ik had er natuurlijk ook voor kunnen kiezen hier een slaapplek te zoeken maar van horen zeggen was Chenang Beach toch echt gezelliger.

Eenmaal de stad uit werd de verlichting langs de weg steeds schaarser tot er op een gegeven moment helemaal geen licht meer was. Oops, over heuvelachtige weggetjes, zonder licht en in je eentje was het toch wel even slikken. Dit zijn de momenten waarop je naar je moeder had moeten luisteren. Ach, aan de andere kant is het een avontuur en dus nam ik het er van. Zingend zette ik mijn tocht voort toen ik uiteindelijk laat op de avond aankwam in Chenang Beach. Het Gecko hostel leek me aantrekkelijk, op aanraden van meneer Lonely Planet. Helaas was het hostel vol maar bij de buren hadden ze in hun enige dorm met vier bedden nog een plekje voor mij 🙂 Ik maakte een praatje met de jongen die ook in de dorm zat en het klikte goed. Mike is de naam, een Amerikaanse jongen reizende door Azië. Na even met de fiets (heerlijk om dat te kunnen zeggen) een snelle midnight pizzasnack te hebben gehaald ben ik uitgeput mijn bed ingekropen.

Zondag 13 januari 2013

Mijn eerste van de twee nachten bij Surayya zat er op. In de ochtend werd ik bij haar huis opgehaald want ik had de avond ervoor een tour geboekt. Hoppa lekker makkelijk met een busje heel Cameron Highlands verkennen. Ik had op aanraden van verschillende mensen die ik tijdens mijn reis ontmoet heb de ‘Mossy Forest’ tour gekozen. Allereerst een flinke klim met het busje naar het hoogste punt van Cameron Highlands. Op een goede twee kilometer hoogte had je een prachtig uitzicht over de plantages (thee en fruit) die zich ver uitstrekken over de highlands. Een stukje verderop maakte we een tocht door Mossy Forest. De naam zegt het al, een bos waar de bomen geheel begroeid zijn met mos waar het net lijkt of je in een Avatar/ Lord of the Rings wereld bent beland). Daarna was het eindelijk zover, precies waarom ik naar de highlands van Cameron ben gekomen; de Theeplantages! Zo ontzettend gaaf hoe dat er uit ziet. Een wirwar van gifgroene struiken golvend over de heuvels. Het is echt prachtig! Na de fotoshoot die iedereen even wilde houden reden we door naar de bekendste theefabriek waar we uiteraard een rondleiding kregen over het proces van theemaken. Ondertussen had ik al een goede klik met Carolin uit Duitsland en Tim uit Australie. Zo konden we gezellig even een theepauze houden met een overheerlijke pot thee en uitzicht op de theeplantages van de familie Boh 🙂

Toen we weer een flink stuk gedaald waren de berg af hadden we nog twee stops, de insectenfarm en de strawberry farm. Insecten zijn best interessant maar je moest extra betalen om naar binnen te mogen dus Carolin en ik hebben buiten lekker gechillt. Mijn eigen aardbeien plukken leek me daarentegen wel een fantastisch idee. Helaas dat het zo duur was en je minstens een halve kilo moest plukken. Ach naja, de strawberry shake die recht voor mijn neus met verse aardbeien werd gemaakt was ook goddelijk.

Die middag moest ik toch echt de knoop doorhakken of ik de fiets wilde hebben ja of nee. Surayya vond echt dat ik de persoon was die dit avontuur tegemoet moest gaan dus zodoende besloot ik de fiets te nemen. Toen we hem even voor inspectie bekeken was de voorband helemaal plat, FUCK! Het was Surayya's vrije dag maar ze was zo lief om samen met mij met haar pickup naar het andere dorpje te rijden waar de fietsenmaker zit. De man kon voor een paar euro's mijn fiets helemaal klaar maken, gelukkig maar ookal was het zondag en was hij dagen dicht geweest omdat hij ziek was. Gelukje bij een ongelukje want het kwam me toch met bakken uit de hemel. Zoveel water dat er de hemel uitkwam, ik dacht dat de bergen een grote modderslide zouden worden en dat werden ze ook, oops. Het halve dorp stond onder maar met mijn parapluutje kon ik de fiets weer achter in de pickup krijgen zonder helemaal doorweekt te zijn. Ik had mijn backpack maar meegenomen naar de fietsenmaken en achter in de pickup gelegd zodat we even konden kijken hoe die tas het makkelijkst op de fiets geplaatst kon worden. En naja, het kwam dus met bakken uit de hemel en mijn backpack lag lekker te soppen achter in de pickup… Zeer fijn, maar het viel gelukkig mee en die nacht heb ik mijn backpack laten drogen.

Maandag 14 januari 2013

Mijn plan was om vanaf Cameron Highlands naar Ipoh te fietsen. Vanaf Ipoh de trein te nemen naar Butterworth. Vanaf daar zou ik dan op de boot kunnen stappen naar mijn volgende bestemming Georgetown (Penang). Aangezien de tocht een kleine 100 kilometer zou zijn, gelukkig wel met een hoogteverschil van 1500 bergafwaarts, en de trein aan het begin van middag zou vertrekken was het verstandig zeer vroeg te vertrekken. Zodoende, tegelijkertijd toen Surayya naar haar werk moest, hebben we mijn tas op de fiets gebonden en heb ik afscheid genomen van deze geweldige vrouw die mij veel heeft geleerd. Hoppa, daar ging ik dan. Zonder enige fietservaring door bergen op een mountainbike met twintig kilo baggage achterop. Wat een avontuur!

In het begin moest ik nog wel wat bergen op en vroeg ik mezelf af waar ik aan begonnen was. Zweten, hijgen tot bijna janken aan toe maar na een kilometer of twintig was het genieten om alleen maar bergafwaarts te gaan. De mensen langs de weg juichten me toe, toeterden en vroegen wat ik aan het doen was (niet altijd in het Engels maar lekker in het Maleisisch. Gelukkig doet gebarentaal de trick!).

De uren tikten voorbij toen ik de bergen afsuisten met een kilometertje of vijftig per uur op sommige punten. Wow, echt een geweldige ervaring. Heerlijke vrijheid, stoppen wanneer je wilt en de vrijheid van buiten in de natuur zijn. Na een uur of acht fietsen kwam ik aan in Ipoh. De trein was er al vandoor dus moest ik maar mijn fiets mee de bus in nemen. Nog snel even naar een tempel geweest waar ik de vorige keer niet heen kon omdat die net dicht was. Eenmaal bij het busstation aangekomen kocht ik een ticket naar Butterworth waar ik tegen het begin van de avond zou aankomen. Aangezien ik mijn fiets mee wilde nemen moest ik een extra bedrag betalen aan zogenaamde ‘cargo’. Beetje jammer dat de cargo vaak meer kost dan het busticket zelf.. Mmm, daar had ik niet op gerekend. Gelukkig zijn de bussen in Maleisie helemaal geweldig, ruim en met airco en kosten tickets voor de lange afstanden maar een paar euro.

Aan het begin van de avond kwam ik aan in Butterworth. Snel de ferry nemen naar het eiland Penang waar je met twintig minuutjes bent. En ja, daar stond ik dan op het voertuigendek als enige met een fiets tussen alle auto’s, scootertjes en motoren. Hoe ik werd aangekeken is niet goed te beschrijven. Gelukkig glimlachen de meeste naar je en laten ze weten dat ze je een stoere gast vinden.

De avond ervoor had ik een couchsurf request eruit gegooid voor Penang. Mijn oog was gevallen op een aardige jongen genaamd Darean die redelijk wat interesse overeenkomsten heeft met mij. Super leuk dus als ik een dag of drie bij hem kon surfen! Eenmaal aangekomen op het eiland in de hoofdstad Georgetown ben ik rond gaan fietsen op zoek naar een mall of McDonalds waar ik gebruik kon maken van het internet, hopende dat Darean mijn verzoek zou hebben geaccepteerd. Het duurde even maar uiteindelijk kwam ik bij een grote mall waar ik het internet op kon. YES, Darean had mijn verzoek geaccepteerd en ik kon hem bellen zodra ik aangekomen was in Georgetown. Beneden voor de ingang van de mall zag ik twee meisjes zitten en heb netjes gevraagd of ik hun telefoon mocht gebruiken. Twee giechelende Maleisische meisjes van 16 jaar vinden het natuurlijk helemaal leuk als een westerling met een enorme rugzak vraagt of de telefoon geleend mag worden. Ik sprak Darean en een half uurtje later zou hij mij precies daar ophalen.

Die tijd heb ik een beetje gepraat met de meisjes, vervolgens mijn fiets weer opgehaald waar ik hem had tegen een hekje had gezet (gelukkig stond mn nieuwe vriend er nog) 🙂

Op een muurtje heb ik gewacht, kijkende hoe mijn armen steeds roder en roder werden. Enorm verbrand dat ik was van mijn fietstocht. Oopsie!

En daar kwam Darean aan. Ik liep met hem mee naar zijn auto waar de achterklep open ging en ik twee meisjes met een grote glimlach mij aan zag kijken. Hoorde ik dat nou goed? Kwam er nou met een enorm volume ‘Hola supermercado, telebancos por aqui?’ uit de speakers? Ja, ik hoorde het goed en de meiden gingen helemaal los. Met moeite duwde ik de fiets in zijn achterbak, vastgezet met touwen en elastieken die Surayya mij had meegegeven. Ik stapte in en groette de meiden. ‘NEDERLANDER!!’ gilden ze. Oh wow dacht ik, eindelijk na bijna twee weken weer Nederlanders! Ik hoefde mezelf niet voor te stellen want ze hadden hun research al helemaal gedaan op mijn couchsurf profiel, haha. Nou, dat was makkelijk. De meiden heten Ales en Annelieke. Twee meiden die een tijdje samenreizen door Maleisie.

We reden naar het appartement van Darean waar ik mijn spullen dumpte en voor het eerst echt mocht couchsurfen. Slapen op de banken, yeah! Die avond hebben we een beetje gepraat, gechillt met een gitaar en ben ik samen met Darean naar de lokale 7Eleven en het strand gelopen.